The River Beneath Us

Vergis je niet, dit cd’tje heeft niet het zwijmelende sfeertje van lekker makkelijke ostinato ritmes dat soms met minimal wordt geassocieerd. Betoverend is het wel, voor wie zich bijvoorbeeld laat meenemen door het vroege voorbeeld van phase-shifting in Reichs Reed Phase of het vlechtwerk van Riley’s Dorian Reeds. Een pracht van een debuut-cd van de jonge getalenteerde saxofonist, die trouwens nog pas vorige maand in New York speelde met het befaamde Bang on a Can.
Aad van Nieuwkerk, VPRO Vrije Geluiden
De klassiek geschoolde saxofonist Tom Sanderman heeft voor zijn debuut-cd hoog ingezet. Niet alleen selecteerde hij drie vroege werken van Terry Riley, Steve Reich en Philip Glass voor sopraansax, hij vroeg ook nog eens componist Anthony Fiumara om een nieuw stuk voor tenorsax dat hier dus direct voor de eeuwigheid is vastgelegd. […] Een prachtig debuut waar werkelijk helemaal niets op aan te merken is
Ben Taffijn, Nieuwe Noten

Whoever You Are Come Forth

Sanderman heeft een voorliefde ontwikkelt voor muziek die verwantschap vertoont met de Amerikaanse minimal music. Dan kun je natuurlijk die klassieke stukken spelen, […] je kunt echter ook componisten die eveneens verwantschap voelen met deze stijl om nieuwe stukken vragen. Dat deed Sanderman met Strootman, Fiumara en Alexander. Alle drie schreven ze stukken voor sopraansax en delay pedalen, het zal geen toeval zijn gezien het feit dat Sanderman nauw betrokken was bij het componeer proces. Dat is overigens uitstekend te horen, of het stukken van hemzelf zijn, zo intens en zorgvuldig speelt Sanderman deze werken. En of het nu om rustige stukken gaat, zoals dat van Alexander of juist om zeer dynamische stukken, zoals dat van Strootman, Sandermans toon blijft messcherp, zijn timing perfect en zijn drive ongeëvenaard.
Ben Taffijn, Nieuwe Noten